Sining ng Pagsulat

Mga Tip sa Diyalogong Natural Pakinggan ang mga Tauhan Mo

Nag-uusap ang mga tauhan mo, pero para silang dalawang taong nagbabasa ng iskrip. Tama ang balarila ng mga linya, magagalang at punô ng impormasyon, pero walang taong magsasalita nang ganoon. Magulo at paligoy-ligoy ang totoong usapan, at nakabatay ito sa gusto ng bawat isa. Kaya mo itong isulat nang sadya.

Wika

Kilos ang diyalogo, hindi tala ng usapan

Sa totoong buhay, may pakay ang mga tao kapag nagsasalita: humingi ng tulong o tawad, magpaliban, o makahanap ng paraan para makalabas ng silid. Bawat linya ng mahusay na diyalogo ay isang hakbang sa larong iyon. Kaya sa bawat palitan, itanong ang dalawang bagay: Ano ang gusto ng bawat nagsasalita sa kausap niya? At ano ang ayaw niyang sabihin?

Ang sagot sa ikalawang tanong ang di-tuwirang kahulugan—ang kahulugang nasa ilalim ng mga salita. Heto ang maikling halimbawa. Binuksan ni Dara ang sulat mula sa bangko at itinago iyon. Naghihinala ang asawa niyang si Ellis.

"Dumating ba ang sulat?" Isinabit ni Ellis ang amerikana sa sandalan ng upuan sa halip na sa sabitan. "Oo." "May laman?" "Mga bayarin." Patuloy na hinalo ni Dara ang sabaw. "Mga bayarin lang naman."

Walang bumabanggit sa bangko, pero tungkol doon ang buong eksena. Ang salitang "lang" ang lalong nagpapabigat sa kasinungalingan. Nahuhuli ito ng mambabasa dahil maikli ang mga linya, dalawang beses nagtanong si Ellis, at hindi nag-angat ng tingin si Dara.

Katangian ng totoong usapan at mga dapat alisin

Nagsisingitan ang mga tao, hindi tinatapos ang sinasabi, sumasagot sa ibang tanong, umuulit kapag naiipit, at nagsasalita nang putol-putol. Gusto mong maramdaman iyon sa pahina. Pero huwag kang gagawa ng literal na tala ng usapan. Puno kasi ng umpisa't tigil at mga salitang pampuno ang totoong pagsasalita, at makababagot basahin ang mga iyon nang sunod-sunod sa isang talata.

  • Panatilihin ang pagsisingitan at markahan ito ng gitling. Ipinapakita nito kung sino ang may kapangyarihan sa usapan.
  • Panatilihin ang pag-iwas sa sagot. May ipinahihiwatig sa mambabasa ang tauhang tanong din ang isinagot sa tanong.
  • Panatilihin ang mga putol na linya at pangungusap na hindi natatapos, lalo na kapag hindi masabi ng tauhan ang gusto niyang sabihin.
  • Alisin ang mga bati at pamamaalam maliban kung may tensiyon ang mga ito. Pumasok sa eksena nang malapit na sa mahalagang sandali, at umalis bago pa humaba.
  • Alisin ang mga paliwanag na alam na ng lahat ng nag-uusap. Hindi kailangang ipaliwanag ng dalawang magkatrabahong kasamahan sa isa't isa ang ginagawa ng sarili nilang kompanya.
  • Bawasan ang pagtawag sa kausap sa pangalan niya. Bihirang banggitin ng mga tao ang pangalan ng isa't isa habang nag-uusap; kapag ginawa nila iyon, madalas senyales ito ng galit o pagiging malapit.
  • Alisin ang pag-uulit ng tanong bilang sagot, maliban kung iyon mismo ang biro.

Apat na muling pagsulat

Una: pagbuhos ng impormasyon. Bago: "Gaya ng alam mo, Kapitan, tatlong araw nang sarado ang daungan dahil sa bagyo, at paubos na ang mga suplay natin." Pagkatapos: Itinagilid ni Pell ang walang-lamang kahon sa harap ng Kapitan. "Tatlong araw na tayong ganito. Buto na lang ang pinakukuluan natin." "E di pakuluan natin ulit," sabi ng Kapitan. "Kung may magbanggit pa ng daungan, siya ang sumagwan palabas at magtanong sa dagat."

Ano ang nagbago: alam na ng dalawang lalaki ang mga pangyayari, kaya reklamo at utos na lang ang lumalabas sa usapan. Mula sa pagtatalo nila, nalalaman ng mambabasa ang tungkol sa bagyo, saradong daungan at kakulangan sa suplay. Makikita rin niyang ayaw makarinig ng puna ang Kapitan.

Ikalawa: tuwirang pagbibigay-pangalan sa damdamin. Bago: "Galit na galit ako sa iyo dahil nakalimutan mo ang kaarawan ko," sabi ni Priya. "Nasaktan ako at pakiramdam ko pinabayaan mo ako." Pagkatapos: "Huwag mo nang alalahanin ang keyk." Tinupi ni Priya ang serbilyeta hanggang lumiit ang parisukat nito. "Hindi naman ako gutom."

Ano ang nagbago: walang bumanggit sa nararamdaman. Lumalabas ang galit sa pilit na pagkamagalang, at naipapakita ito ng serbilyeta sa kilos. Karaniwang paligoy-ligoy magsalita ang mga taong nasasaktan. Ganoon din ang gawin mo.

Ikatlo: magalang na palitan ng maiikling linya. Bago: "Kumusta, Tom." "Kumusta, Anna. Ayos ka ba?" "Mabuti naman, salamat. Ikaw?" "Mabuti rin. Itatanong ko sana ang tungkol sa upa." Pagkatapos: Hindi nag-angat ng tingin si Tom mula sa talaan. "Maaga ka." "Ang upa." "Huwebes ngayon." "Tom."

Ano ang nagbago: inalis ang bati, at apat na salita pa lang ay dama na ang ugnayan nila. Makikita nating ipinipilit ni Anna ang usapan, nagpapatumpik-tumpik si Tom, at may kasaysayan sila tuwing Huwebes.

Ikaapat: magkahawig na ang dalawang boses. Bago: "Palagay ko dapat tayong umalis nang maaga dahil baka mag-yelo ang mga kalsada." "Oo, sang-ayon ako. Dapat na tayong umalis dahil lumalala ang panahon." Pagkatapos: "Mag-yelo na ang daan pagsapit ng alas-sais." "May oras pa tayo." "Wala na, Ruth. Labinlimang minuto na lang at tig-iisa lang ang amerikana natin." Ano ang nagbago: maigsi at praktikal magsalita ang una, samantalang pormal at medyo matigas ang ulo ng ikalawa. Rinig na ngayon ang hindi nila pagkakasundo. Bihirang maging kawili-wili ang pagkakasundo, kaya hanapin kung saan magkaiba ang gusto ng dalawang tauhan.

Katahimikan, pagsisingitan at mga hindi sinasabi

Madalas, ang pinakamatinding sandali sa usapan ay ang bagay na hindi sinasabi ng sinuman. Kapag hindi sumagot ang tauhang dapat sanang sumagot, sagot na rin iyon. Ipinapakita ng paksang iniiwasan ng lahat kung saan talaga umiikot ang kuwento.

Tatlong paraan para isulat ang katahimikan: huwag sagutin ang tanong at dumiretso sa susunod na linya; palitan ang sagot ng kilos, gaya ng pagdagdag ng laman sa baso; o putulin ang eksena bago pa sabihin ang linyang inaasahan ng lahat. Sa bawat paraan, hinuhulaan ng mambabasa ang puwang. Mas nakaaakit iyon kaysa marinig mismo ang linya.

Huwag lang sosobrahan. Kung puro pag-iwas ang bawat usapan, magsasawa ang mambabasa sa paghula. Itabi ang mga hindi sinasabi para sa mahahalagang sandali, at hayaang magsalita nang tuwiran ang mga tauhan kapag iyon ang mas nakakagulat.

Mga panandang nagsasalita at kilos sa pagitan ng linya

Ang panandang nagsasalita ang nagsasabi kung sino ang nagsalita: sabi, tanong o sagot. Ang kilos naman ay maliit na galaw sa gitna ng usapan. Gamitin ang "sabi" sa karamihan ng pagkakataon. Hindi ito gaanong napapansin kaya nananatili ang pansin ng mambabasa sa mga salita. Gumamit lang ng "bulong" o "sumbat" kapag may ipinahihiwatig ang pandiwa na hindi pa ipinakikita ng linya.

Mas maraming nagagawa ang kilos kaysa pang-abay. Sinasabi ng "Sige," sabi niya nang galit na galit kung ano ang dapat maramdaman ng mambabasa. Ipinakikita naman iyon ng "Sige." Kinuha niya ang mga susi at iniwan ang tasa sa mesa. Pero huwag maglagay ng kilos sa bawat linya; mapupuno ang pahina ng mga tauhang tumatango, napapabuntong-hininga at nakatanaw sa bintana. Ipasok ang kilos kung kailangan ng pahinga sa takbo o kung salungat ito sa sinasabi.

Kapag dalawang tao lang ang nag-uusap, puwede mong alisin ang mga pananda kapag malinaw na ang salitan nila. Siguraduhin lang na hindi na kailangang magbilang pabalik ng mambabasa para malaman kung sino ang nagsasalita.

Panatilihing magkakaiba ang boses ng bawat tauhan

Takpan ang mga panandang nagsasalita at tingnan kung matutukoy mo pa rin kung sino ang nagsasalita. Kung hindi, nagkahawig na ang mga boses. May ilang maaasahang paraan para pag-ibahin ang mga ito:

  • Haba ng pangungusap: may tauhang mahahaba at maingat magsalita; may iba namang putol-putol.
  • Talasalitaan: madalas magsabi ng "talaga nga" at laging tumatapos ng pangungusap ang gurong nagretiro na; sumasagot naman ng "bahala na" at nagtatanong sa halip na magpahayag ang kabataan.
  • Mga iniiwasan: may hindi kailanman nagsasabi ng "pasensya na", o "mahal kita", o sumasagot sa tuwirang tanong.
  • Mga napapansin: tungkol sa mga pinto ang sinasabi ng karpintero; tungkol naman sa mga kamay ang sinasabi ng nars.

Kaunting paggamit ng pananalita ng isang lugar o pangkat

Pinakamainam ipahiwatig ang natatanging pananalita sa pagpili ng salita, ritmo at paminsan-minsang palatandaan, hindi sa baybay na ginagaya ang bigkas. Nakapapagod unawain ang pahinang punô ng inalis na mga titik at kudlit, at maaari itong magmukhang panunuya—lalo na kung isang pangkat lang ng mga tauhan ang ganoon ang baybay. Bilang gabay, sapat na ang isa o dalawang palatandaan bawat nagsasalita: paboritong parirala, ayos ng pangungusap, o salitang hindi ginagamit ng iba. Hayaang gawin ng pandinig ng mambabasa ang iba.

Basahin nang malakas

Mas napapansin ng pandinig ang mga bagay na pinalalampas ng mata. Basahin nang malakas ang bawat eksenang may diyalogo, o magpatulong sa boses na bumabasa ng teksto, at markahan ang tatlong bagay: kung saan ka natitigilan, kung saan ka kinakapos ng hininga, at kung saan magkahawig pakinggan ang dalawang tauhan. Kapag natitigilan ka, may problema sa ritmo. Karaniwang nangangailangan ng pahinga o pagputol ang mahabang talumpating halos hindi ka makahinga.

Pagkatapos, subukan ang isang tuwirang pagsubok. Bawasan ng sangkatlo ang bawat mahabang sinasabi at tingnan kung ano ang mami-miss mo. Kung wala kang nami-miss, tama ang pagputol. Gawin ito sa hiwalay na yugto ng rebisyon, hindi kasabay ng pag-edit ng mga linya, para pakikinggan mo lang ang usapan.