การวางแผนนิยาย

แบบฟอร์มประวัติตัวละครสำหรับนักเขียนนิยายที่คุ้มค่ากับพื้นที่หนึ่งหน้า

คุณนั่งลงเพื่อเขียนฉากแรกของตัวละคร แล้วก็รู้ว่าจำสีตา วันเกิด และเพลงโปรดของเธอได้ แต่ไม่รู้เลยว่าเธอจะพูดอะไรเมื่อมีคนโกหก แบบสอบถามยาวๆ แทบไม่ช่วยแก้ปัญหานี้ แต่แบบฟอร์มสั้นๆ ที่มีหัวข้อเหมาะๆ ช่วยได้ และใส่ไว้ในหน้าเดียวได้พอดี

ภาษา

ประวัติตัวละครมีไว้ทำอะไรกันแน่

ประวัติตัวละครมีหน้าที่เดียว คือช่วยตอบคำถามล่วงหน้า ซึ่งถ้าปล่อยไปตอบกลางฉาก คุณอาจตอบได้ไม่ดี เธอทำอย่างไรเมื่อถูกต้อนจนมุม เขาสังเกตเห็นอะไรเมื่อเดินเข้าไปในครัวที่ไม่ใช่ครัวของตัวเอง เธอจะโกหกหรือเงียบไปในสถานการณ์นี้

ถ้าแบบฟอร์มตอบคำถามเหล่านี้ไม่ได้ มันก็เป็นประวัติชีวิต ซึ่งเป็นเอกสารคนละแบบ เกณฑ์ตัดสินแต่ละบรรทัดง่ายมาก: ถ้ามีข้อมูลนี้แล้ว ฉันจะเขียนฉากถัดไปต่างออกไปได้ไหม ถ้าได้ก็เก็บไว้ ถ้าไม่ได้ก็เป็นแค่ของประดับ ไม่ว่าตอนคิดขึ้นมาจะรู้สึกว่าน่ารักแค่ไหนก็ตาม

หนึ่งหน้าคือขนาดที่พอดี ยาวพอจะใส่หัวข้อสำคัญ และสั้นพอให้คุณหยิบมาอ่านทวนก่อนเริ่มเขียน แทนที่จะกวาดตาข้ามไป

หกหัวข้อที่เปลี่ยนวิธีเขียนของคุณ

หกข้อนี้ช่วยงานได้มากที่สุด เขียนแต่ละข้อเป็นประโยคหรือสองประโยค ไม่ใช่แค่คำเดียว คำว่า “ทะเยอทะยาน” ไม่ได้บอกอะไรที่คุณหยิบไปใช้ในต้นฉบับได้

  • สิ่งที่ต้องการ: สิ่งที่ตัวละครกำลังไล่ตามในเรื่องนี้ ระบุให้เห็นภาพราวกับถ่ายทำเป็นฉากได้ “อยากได้รับความเคารพ” เป็นเพียงความรู้สึก ส่วน “พาน้องชายออกจากเรือนจำประจำเขตก่อนการไต่สวนวันศุกร์” คือสิ่งที่ต้องการ
  • สิ่งที่กลัว: สิ่งที่เธอพยายามหลีกเลี่ยง ซึ่งมักเป็นเรื่องที่ความต้องการนั้นจะบีบให้เธอต้องเผชิญ เขียนเป็นสถานการณ์ ไม่ใช่ความกลัวเฉพาะอย่าง เช่น “การเป็นคนที่ถูกขอให้อยู่ต่อและอธิบายเรื่องทั้งหมด”
  • ความขัดแย้งในตัวเอง: ลักษณะสองอย่างที่อยู่ด้วยกันอย่างไม่ลงตัว เช่น ผู้ชายที่ยกเครื่องมือให้คนอื่นโดยไม่คิดอะไร แต่ทนให้ใครขอบคุณไม่ได้ ฉากที่คาดไม่ถึงมักเกิดจากความขัดแย้งแบบนี้
  • วิธีพูด: ความยาวประโยค เรื่องที่เลี่ยงจะพูด นิสัยติดตัว และสิ่งที่ทำเมื่อไม่อยากตอบ บางคนเปลี่ยนเรื่อง บางคนตอบคำถามคนละข้อ บางคนก็นับหนึ่งถึงสามในใจ
  • สิ่งที่สังเกตเห็น: คือเลนส์ที่ตัวละครใช้มองโลก ช่างไม้สังเกตรอยต่อและส่วนที่แอ่น ส่วนคนล้วงกระเป๋าสังเกตมือ หากเล่าแบบบุรุษที่สามมุมมองจำกัดหรือบุรุษที่หนึ่ง หัวข้อนี้จะค่อยๆ กำหนดรายละเอียดที่คุณบรรยาย
  • สิ่งที่ไม่มีวันทำ: เส้นที่ตัวละครเชื่อว่าจะไม่ข้าม ฉากที่ดีที่สุดของคุณจะพาเขาไปใกล้เส้นนั้น ตัดสินใจล่วงหน้าว่าเรื่องจะทำให้เขาข้ามเส้นหรือไม่

หัวข้อที่ส่วนใหญ่มีไว้เติมให้เต็ม

สีตา วันเกิด ราศี อาหารโปรด ชื่อเต็มของลูกพี่ลูกน้องทุกคน หรือคำบรรยายรูปลักษณ์เป็นย่อหน้า ไม่มีอะไรผิดกับข้อมูลเหล่านี้ แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้เปลี่ยนการตัดสินใจของตัวละคร

มีข้อยกเว้นอยู่สองอย่าง ให้จดรายละเอียดทางกายภาพเมื่ออีกตัวละครหนึ่งหรือเบาะแสต้องอาศัยข้อมูลนั้นในภายหลัง เช่น แผลเป็นที่พยานจำได้ นี่คือข้อมูลต่อเนื่องของเรื่อง ควรอยู่ในบันทึกของคุณ แม้จะไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับนิสัยก็ตาม และให้จดอายุหรืออาชีพเมื่อส่งผลให้ตัวละครอื่นมีปฏิกิริยา เพราะปฏิกิริยาเหล่านั้นเป็นส่วนหนึ่งของฉาก

ข้อมูลอื่นจะเก็บไว้ในไฟล์แยกชื่อ “อาจใช้” หรือไม่เก็บเลยก็ได้ ถ้าคุณกำลังเขียนสีโปรดของตัวละครประกอบ ให้หยุดแล้วไปเขียนฉากถัดไป

แบบฟอร์มสำหรับคัดลอกไปใช้

คัดลอกแบบฟอร์มนี้ไปใส่ในเอกสารใดก็ได้ ตั้งเป้าเขียนบรรทัดละหนึ่งถึงสามประโยค ถ้ายังไม่แน่ใจ ให้เว้นบรรทัดว่างไว้แทนการเดา

  • ชื่อ อายุ และคนอื่นเรียกตัวละครว่าอะไร (รวมถึงใครที่เรียกชื่ออื่น)
  • บทบาทในเรื่อง สรุปหนึ่งบรรทัด
  • สิ่งที่ต้องการ ระบุให้เห็นภาพราวกับถ่ายทำเป็นฉากได้
  • สิ่งที่กลัว เขียนเป็นสถานการณ์
  • ความขัดแย้งในตัวเอง: “ทั้ง X และ Y”
  • วิธีพูด รวมถึงสิ่งที่ทำเมื่อบ่ายเบี่ยง
  • สิ่งแรกที่สังเกตเห็นเมื่อเข้าห้อง
  • สิ่งที่ไม่มีวันทำ
  • ความลับหรือบาดแผลในใจ: เรื่องที่ยังไม่เคยบอกใคร
  • ความสัมพันธ์สองหรือสามความสัมพันธ์ที่มีอิทธิพลต่อเขา เขียนหนึ่งบรรทัดต่อคนว่าตัวละครต้องการอะไรจากคนนั้น
  • จุดเริ่มต้น และจุดที่อาจไปถึง
  • ตัวอย่างน้ำเสียง: ให้ตัวละครพูดประมาณหนึ่งร้อยคำ (ดูด้านล่าง)

ตัวอย่างที่กรอกแล้ว

นี่คือแบบฟอร์มที่กรอกสำหรับตัวละครสมมติในนิยายลึกลับบรรยากาศเงียบสงบ ซึ่งมีฉากหลังเป็นเมืองริมแม่น้ำ สังเกตว่ามีคำบรรยายอยู่เพียงเล็กน้อย แต่มีข้อมูลที่นำไปใช้เขียนฉากได้มากแค่ไหน

  • ชื่อ: Ines Calloway อายุ 41 ปี ทุกคนเรียก Ines มีเพียงแม่ที่เรียกเธอว่า “Inez” ตามการสะกดในสูติบัตร
  • บทบาท: เสมียนบัญชีที่ลานขายของเก่า และเป็นคนแรกที่เห็นว่าตัวเลขไม่ลงตัว
  • สิ่งที่ต้องการ: พิสูจน์ว่าเจ้าของลานขายของเก่ายักยอกเงิน โดยไม่ให้ใครรู้ว่าเธอเป็นคนตรวจพบ
  • สิ่งที่กลัว: ถูกเรียกไปเป็นพยานและต้องพูดเรื่องนี้ออกมาต่อหน้าคนเต็มห้องที่รู้จักแม่ของเธอ
  • ความขัดแย้งในตัวเอง: จดบัญชีทุกเล่มอย่างละเอียด แต่ไม่ใส่ใจจดหมายของตัวเอง ซึ่งวางกองอยู่บนบันไดโดยไม่เปิดอ่าน
  • วิธีพูด: ประโยคสั้น แทบไม่ใช้คำคุณศัพท์ เมื่อไม่อยากตอบ เธอจะถามกลับถึงตัวเลขที่พูดถึงว่า “เดือนไหน”
  • สิ่งที่สังเกตเห็น: ทางออก มือ และเรื่องที่คนคนหนึ่งเล่าในแต่ละครั้งมีความยาวเท่ากันหรือไม่
  • สิ่งที่ไม่มีวันทำ: ปลอมแปลงรายการบัญชี แม้จะทำเพื่อจับขโมยก็ตาม
  • ความลับ: เธอเก็บสำเนาบัญชีเก่าไว้ตอนที่ลานเปลี่ยนเจ้าของ และไม่เคยบอกใคร
  • ความสัมพันธ์: แม่ (อยากให้เธอเลิกระมัดระวังเกินไป); Dov หัวหน้าคนงานที่ลานขายของเก่า (อยากให้เธอพูดความจริง แต่ได้ฟังเพียงครึ่งเดียว)
  • เส้นทางตัวละคร: เริ่มจากตั้งใจทำตัวกลมกลืนจนไม่มีใครเห็น และจบลงด้วยการต้องยืนขึ้นพูดต่อหน้าคนอื่น

เขียนให้สั้น แล้วปล่อยให้ฉบับร่างเปลี่ยนแปลงได้

ตัวละครแทบไม่เคยทำตามแผนทุกอย่าง และเมื่อเขาทำให้คุณแปลกใจ ฉบับร่างมักถูกต้อง ส่วนแบบฟอร์มต่างหากที่ผิด แก้แบบฟอร์มในวันเดียวกัน แบบฟอร์มที่ขัดกับต้นฉบับแย่กว่าการไม่มีเลย เพราะคุณจะเชื่อมัน

มีนิสัยสองอย่างที่ช่วยให้ข้อมูลยังตรงกับเรื่อง อย่างแรก เพิ่มบรรทัดสั้นๆ ว่า “เปลี่ยนในฉบับร่าง” ไว้ด้านล่างพร้อมวันที่ เพื่อดูว่าตัวละครเปลี่ยนไปอย่างไร อย่างที่สอง อ่านทวนแบบฟอร์มเมื่อจบแต่ละองก์ แล้วตัดสิ่งที่ไม่ได้ใช้ทิ้ง ถ้าบรรทัดไหนผ่านไปสามบทโดยไม่ส่งผลต่อฉาก ให้ลบทิ้ง

ถ้าคุณเขียนโดยไม่วางแผนมาก อย่าเพิ่งกรอกทั้งหน้า เริ่มจากสิ่งที่ตัวละครต้องการ สิ่งที่กลัว และสิ่งที่ไม่มีวันทำ เขียนหนึ่งบทก่อน แล้วค่อยเติมส่วนที่เหลือจากสิ่งที่ค้นพบ แบบฟอร์มครึ่งหน้าที่ตรงกับตัวละครดีกว่าแบบเต็มหน้าที่แต่งขึ้นมาเอง

ตัวอย่างน้ำเสียงและวิธีใช้แบบฟอร์มในฉาก

เขียนบทพูดของตัวละครประมาณหนึ่งร้อยคำเกี่ยวกับเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับโครงเรื่อง แล้วเก็บไว้ในแบบฟอร์ม นี่คือ Ines พูดถึงของที่ส่งมาล่าช้า: “เขียนไว้ว่าวันอังคาร นี่วันพฤหัสแล้ว ฉันไม่ได้โมโห แค่จดไว้ นี่ครั้งที่สามของไตรมาสนี้แล้ว และเป็นครั้งแรกที่มีคนถามว่าทำไมฉันถึงเก็บใบเสร็จ เพราะใบเสร็จไม่ลืมไงล่ะ ใส่ลงในแบบฟอร์มด้วย ใส่วันที่ไว้ด้วย เมื่อกี้คุณบอกว่าสั่งเดือนไหนนะ”

ก่อนเขียนฉากถัดไปของเธอ ให้อ่านตัวอย่างนั้นทวน ช่วยให้คุณนึกถึงจังหวะการพูดของเธอได้เร็วกว่าการไล่อ่านคำคุณศัพท์ และทำให้เห็นว่าบรรทัด “วิธีพูด” ตรงกับน้ำเสียงจริงของเธอหรือไม่

จากนั้นใช้แบบฟอร์มเป็นโจทย์ตั้งต้น สมมติว่า Dov หัวหน้าคนงานถาม Ines ระหว่างมื้อกลางวันว่าบัญชีของลานมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า แบบฟอร์มก็ช่วยให้คุณเขียนฉากนี้ได้ เธออยากตอบว่าไม่มีอะไร จึงถามกลับว่า “เดือนไหน” แทนการตอบ เธอสังเกตว่ามือของเขานิ่ง และเรื่องที่เขาเล่ามีความยาวเท่ากับเมื่อสัปดาห์ก่อน เธอไม่มีวันปลอมแปลงรายการบัญชี ดังนั้นเมื่อเขาเสนอให้แก้เรื่องนี้เงียบๆ เธอจึงปฏิเสธ และคำปฏิเสธนั้นก็บอกเขาตรงๆ ว่าเธอพบอะไร ทั้งหมดนี้ไม่ต้องใช้คำบรรยายเป็นย่อหน้า แค่สี่บรรทัดบนหน้าเดียวก็พอ